آثار باقی مانده از شهید

بعداظهر‏‏ ‎‎روز 14/5‏‏/ ‎‎ساعت 5/4‏‏
15/11/64 ‎‎به‏‏ ‎‎هفت‏‏ ‎‎تپه‏‏ ‎‎رسیدم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎بسیج‏‏ ‎‎معرفی‏‏ ‎‎شده‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎مشغول‏‏ ‎‎كار‏‏ ‎‎شدم‏‏
‎‎تا تاریخ 25 /11/64 پنچ‏‏ ‎‎شنبه‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎لشگر‏‏ ‎‎ماندم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎كار‏‏ ‎‎جنگل‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎تقریبا‏‏ ‎‎تمام‏‏ ‎‎كرده‏‏ ‎‎بودم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎روزهای‏‏ ‎‎متمادی‏‏ ‎‎اصرار‏‏ ‎‎كردم‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎مرا‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎خط‏‏ ‎‎ببرند‏‏ ‎‎. ‎‎روز‏‏ ‎‎چهارشنبه‏‏ ‎‎موافقت‏‏ ‎‎شده‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎ماشین‏‏ ‎‎مرا‏‏ ‎‎جا‏‏ ‎‎گذاشت‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎قرار‏‏ ‎‎بر‏‏ ‎‎این‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎روز‏‏ ‎‎پنچ‏‏ ‎‎شنبه‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎خط‏‏ ‎‎جدید‏‏ ‎‎بروم‏‏.
‎‎در‏‏ ‎‎طول‏‏ ‎‎این‏‏ ‎‎مدت‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎لحاظ‏‏ ‎‎اینكه‏‏ ‎‎مرا‏‏ ‎‎اجازه‏‏ ‎‎شركت‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎خود‏‏ ‎‎عملیات‏‏ ‎‎نمی‏‏ ‎‎دادند‏‏ ‎‎بسیار‏‏ ‎‎نارحت‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎اقرار‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎كنم‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎سخت‏‏ ‎‎تر‏‏ ‎‎ین‏‏ ‎‎زندگی‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎طول‏‏ ‎‎بودنم‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎سپاه‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎گذراندم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎ضمن‏‏ ‎‎با‏‏ ‎‎آقای‏‏ ‎‎صمد‏‏ ‎‎پور‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎آزادیان‏‏ ‎‎تماس‏‏ ‎‎گرفتم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎خبر‏‏ ‎‎سلامتی‏‏ ‎‎خود‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎دادم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎ضمن‏‏ ‎‎نامه‏‏ ‎‎یك‏‏ ‎‎نامه‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎روز‏‏ 22 ‎‎بهمن‏‏ ‎‎نوشته‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎پست‏‏ ‎‎كردم‏‏ . ‎‎
در‏‏ ‎‎ابتدا‏‏ ‎‎منطقه‏‏ ‎‎عملیاتی‏‏ ‎‎یك‏‏ ‎‎توپ‏‏ ‎‎نزدیك‏‏ ‎‎ماشین‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎خورده‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎لطف‏‏ ‎‎خدا‏‏ ‎‎هیچ‏‏ ‎‎اتفاقی‏‏ ‎‎نیفتاد‏‏ ‎‎هر‏‏ ‎‎لحظه‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎خط‏‏ ‎‎نزدیك‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎شوم‏‏ ‎‎احساس‏‏ ‎‎راحتی‏‏ ‎‎بیشتری‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎كنم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎شب‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎دور‏‏ ‎‎گلوله‏‏ ‎‎های‏‏ ‎‎سرخ‏‏ ‎‎دشمن‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎آسمان‏‏ ‎‎دیده‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎شد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎من‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎سنگر‏‏ ‎‎بیرون‏‏ ‎‎آمده‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎مكان‏‏ ‎‎امنی‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎انتخاب‏‏ ‎‎كرده‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎تماشا‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎كردم‏‏ ‎‎و آن‏‏ ‎‎شب‏‏ ‎‎دشمن‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎ترس‏‏ ‎‎هجوم‏‏ ‎‎رزمندگان‏‏ ‎‎آتش‏‏ ‎‎بسیار‏‏ ‎‎سنگینی‏‏ ‎‎داشتند‏‏ .‏‏ ‎‎گهگاه‏‏ ‎‎گلوله‏‏ ‎‎های‏‏ ‎‎توپ‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎نزدیكی‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎افتد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎تركش‏‏ ‎‎ها‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎هوا‏‏ ‎‎نغمه‏‏ ‎‎كثیف‏‏ ‎‎استعمار‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎گوش‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎رساند‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎گفت‏‏ ‎‎ای‏‏ ‎‎دشمنان‏‏ ‎‎استكبار‏‏ ‎‎ای‏‏ ‎‎حامیان‏‏ ‎‎اسلام‏‏ ‎‎باید‏‏ ‎‎برای‏‏ ‎‎رسیدن‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎هدف‏‏ ‎‎خود‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎میان‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎بگذرید‏‏.
‎‎امشب‏‏ ‎‎برای‏‏ ‎‎من‏‏ ‎‎بسیار‏‏ ‎‎خوب‏‏ ‎‎بودو‏‏ ‎‎مقداری‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎فكر‏‏ ‎‎رفته‏‏ ‎‎بودم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎شهدا‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎برادرانی‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎خط‏‏ ‎‎اول‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎آتش‏‏ ‎‎بودند‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎دشمن‏‏ ‎‎درست‏‏ ‎‎كرده‏‏ ‎‎بود‏‏،‎‎می‏‏ ‎‎اندیشیدم‏‏ .‎‎
‏‏ ‎‎یاد‏‏ ‎‎مجروحین‏‏ ‎‎لحظه‏‏ ‎‎ای‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎من‏‏ ‎‎دور‏‏ ‎‎نمی‏‏ ‎‎شد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎همچنین‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎یاد‏‏ ‎‎خانواده‏‏ ‎‎های‏‏ ‎‎آنها‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎چشم‏‏ ‎‎به راه‏‏ ‎‎آنان‏‏ ‎‎هستند‏‏ ‎‎بودم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎خودرا‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎آن‏‏ ‎‎میان‏‏ ‎‎فراموش‏‏ ‎‎كردم‏‏ ‎‎.‏‏ ‎‎بعد‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎چند‏‏ ‎‎سال‏‏ ‎‎دوباره‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎فضای‏‏ ‎‎جبهه‏‏ ‎‎قرار‏‏ ‎‎گرفتم‏‏ ،‎‎خوشحال‏‏ ‎‎بودم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎آن‏‏ ‎‎شب‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎این‏‏ ‎‎علت‏‏ ‎‎بیرون‏‏ ‎‎رفته‏‏ ‎‎بودم‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎خود‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎نظر‏‏ ‎‎جسمی‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎روحی‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎عكس‏‏ ‎‎العمل ها‏‏ ‎‎آماده‏‏ ‎‎كنم‏‏ ،‏‏ ‎‎با‏‏ ‎‎فضای‏‏ ‎‎جبهه‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎واقع‏‏ ‎‎فضایی‏‏ ‎‎عاشقانه‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎عارفانه‏‏ ‎‎است‏‏ ‎‎خلوت‏‏ ‎‎كنم‏‏ .‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎راستی‏‏ ‎‎بسیار‏‏ ‎‎برایم‏‏ ‎‎منفعت‏‏ ‎‎داشت‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎با‏‏ ‎‎عشق‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎شوق‏‏ ‎‎زیادی‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎سنگر‏‏ ‎‎رفتم‏‏. ‎‎هنوز‏‏ ‎‎نخوابیده‏‏ ‎‎بودم‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎یكی‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎برادران‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎خط‏‏ ‎‎اول‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎اتاق‏‏ ‎‎آمد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎سروصدا‏‏ ‎‎كرد‏‏ . برادر‏‏ ‎‎كسائیان‏‏ ‎‎مسئول‏‏ ‎‎محور‏‏ ‎‎بودند‏‏. ‎‎با‏‏ ‎‎او‏‏ ‎‎ملاقات‏‏ ‎‎كردم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎ایشان‏‏ ‎‎گفت‏‏ ‎‎بیا‏‏ ‎‎برویم‏‏ ‎‎و من‏‏ ‎‎با‏‏ ‎‎خوشحالی‏‏ ‎‎وسایل‏‏ ‎‎خود‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎جمع‏‏ ‎‎كرده‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎راه‏‏ ‎‎افتادم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎شبانه‏‏ ‎‎یك‏‏ ‎‎گردان‏‏ ‎‎نیرو‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎با‏‏ ‎‎كمك‏‏ ‎‎هم‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎آن‏‏ ‎‎طرف‏‏ ‎‎رودخانه‏‏ ‎‎با‏‏ ‎‎قایق‏‏ ‎‎هدایت‏‏ ‎‎كردیم. ‏‏ ‎‎ساعت‏‏ ‎‎سه‏‏ ‎‎نیم‏‏ ‎‎شب‏‏ ‎‎شده‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎برادر‏‏ ‎‎كسائیان‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎گم‏‏ ‎‎كردم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎با‏‏ ‎‎عصابانیت‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎اینكه‏‏ ‎‎نتوانستم‏‏ ‎‎همان‏‏ ‎‎شب‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎خط‏‏ ‎‎اول‏‏ ‎‎بروم‏‏ ‎‎رفتم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎خوابیدم‏‏. ‎‎صبح‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎شهر‏‏ ‎‎فاو‏‏ ‎‎رفتم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎همراه‏‏ ‎‎كسائیان‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎خط‏‏ ‎‎رفتیم‏‏. ‎‎ماشین‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎جایی‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎دشمن‏‏ ‎‎دید‏‏ ‎‎داشت‏‏ ‎‎پنچر‏‏ ‎‎شد.‏‏ ‎‎فوری‏‏ ‎‎پایین‏‏ ‎‎آمده‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎ماشین‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎مخفی‏‏ ‎‎كردیم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎خود‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎طرف‏‏ ‎‎دشمن‏‏ ‎‎حركت‏‏ ‎‎ کردیم .دشمن‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎ماشین‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎دیده‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎شروع‏‏ ‎‎كرد‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎زدن‏‏ ‎‎خمپاره‏‏ ‎‎وما‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎حالی‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎طرف‏‏ ‎‎خاكریزمی‏‏ ‎‎دویدیم
با‏‏ ‎‎صدای‏‏ ‎‎خمپاره‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎صورت‏‏ ‎‎رعد‏‏ آسا‏‏ ‎‎زمینگیر‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎شدیم‏‏ ‎‎. ‏ ‎‎در‏‏ ‎‎حالی‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎كوله‏‏ ‎‎پشتی‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎دوش‏‏ ‎‎من‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎نفس‏‏ ‎‎نفس‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎زدم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎یك‏‏ ‎‎فاصله‏‏ ‎‎هزار‏‏و ‎‎پانصد‏‏ ‎‎متری‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎‏‏ ‎‎رفتیم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎بارها‏‏ ‎‎خمپاره‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎نزدیك‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎خورد ‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎من‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎حالی‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎خندیدم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎با‏‏ ‎‎كسائیان‏‏ ‎‎شوخی‏‏ ‎‎میكردم‏‏ ‎‎با‏‏ ‎‎شنیدن‏‏ ‎‎صوت‏‏ ‎‎خمپاره‏‏ ‎‎زمنیگیر‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎شدم‏‏. ‎‎در‏‏ ‎‎هر‏‏ ‎‎حال‏‏ بدون‎‎هیچ‏‏ ‎‎اتفاقی‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎خط‏‏ ‎‎رسیدم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎داخل‏‏ ‎‎یك‏‏ ‎‎سنگر‏‏ ‎‎انفرادی‏‏ ‎‎شدم‏‏ ‎‎،‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎حالی‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎گهگاه‏‏ ‎‎خمپاره‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎گلوله‏‏ ‎‎تانك‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎بالای‏‏ ‎‎سر‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎گذشت‏‏. ‎‎آرام‏‏ ‎‎خوابیده‏‏ ‎‎بودم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎یك‏‏ ‎‎بیسكوت‏‏ ‎‎و دو‏‏ ‎‎سیب‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎كوله‏‏ ‎‎پشتی‏‏ ‎‎داشتم‏‏ ‎‎خوردم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎سپس‏‏ ‎‎مقداری‏‏ ‎‎دور‏‏ ‎‎زدم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎حالی‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎برادران‏‏ ‎‎رزمنده‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎من‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎گفتند‏‏ ‎‎برو به‏‏ ‎‎سنگرت‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎من‏‏ ‎‎اهمیت‏‏ ‎‎نمی‏‏ ‎‎دادم‏‏ ‎‎، ‎‎گفتم‏‏ ‎‎مواظبم‏‏. ‎‎در‏‏ ‎‎همان‏‏ ‎‎حال‏‏ ‎‎چند‏‏ ‎‎هواپیما‏‏ ‎‎بالای‏‏ ‎‎سر‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎دیده‏‏ ‎‎شد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎من‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎پشت‏‏ ‎‎داخل‏‏ ‎‎سنگر‏‏ ‎‎خوابیدم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎تماشا‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎كردم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎دیدم‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎یكی‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎آنها‏‏ ‎‎چهار‏‏ ‎‎بمب‏‏ ‎‎جدا‏‏ ‎‎شد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎طرف‏‏ ‎‎پشت‏‏ ‎‎خط‏‏ ‎‎سرازیر‏‏ ‎‎شد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎گویا‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎همان‏‏ ‎‎زمان‏‏ ‎‎هواپیما‏‏ ‎‎دیگر‏‏ ‎‎بمب‏‏ ‎‎شیمیایی‏‏ ‎‎زده‏‏ ‎‎بود‏‏. ‎‎آنجا‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎بودیم‏‏ ‎‎فرماندهان‏‏ ‎‎چند‏‏ ‎‎لشكر‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎مسئولین‏‏ ‎‎دیگر‏‏ ‎‎بودند‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎وقتی‏‏ ‎‎فرمانده‏‏ ‎‎لشكر‏‏ ‎‎كربلابا‏‏ ‎‎بی سیم‏‏ ‎‎تماس‏‏ ‎‎گرفته‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎، دشمن‏‏ ‎‎آن‏‏ ‎‎مكان‏‏ ‎‎را‏‏ ‏‏ ‎‎با‏‏ ‎‎كاتیوشا‏‏ ‎‎و خمپاره‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎تانك‏‏شروع ‎‎كرد‏‏ ‎‎زدن...
‎‎دشمن‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎عرض‏‏ ‎‎نیم‏‏ ‎‎ساعت‏‏ ‎‎چند‏‏ ‎‎هزار‏‏ ‎‎گلوله‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎آن‏‏جا‏‏ ‎‎انداخت‏‏ .بارها‏‏ ‎‎خمپاره‏‏ و‏‏ ‎‎گلوله‏‏ ‎‎های‏‏ ‎‎دیگر‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎نزدیك‏‏ ‎‎سنگر‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎خورد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎خاك‏‏ ‎‎ریز‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎ریخت‏‏ .

‎‎ بابرادران‏‏ ‎‎گل‏‏ ‎‎بازی‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎كردیم‏‏ .‎‎چون‏‏ ‎‎سنگرها‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎خیلی‏‏ ‎‎نزدیك‏‏ ‎‎هم‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎و در‏‏ ‎‎همین‏‏ ‎‎حال‏‏ ‎‎ناگهان‏‏ ‎‎آتش‏‏ ‎‎دشمن‏‏ ‎‎شدید‏‏ ‎‎شد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎صدای‏‏ ‎‎عجیبی‏‏ ‎‎سنگر‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎لرزاند‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎مقدار‏‏ ‎‎زیادی‏‏ ‎‎گل‏‏ ‎‎بر‏‏ ‎‎سر‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎ریخت‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎این‏‏ ‎‎حاصل‏‏ ‎‎گلوله‏‏ ‎‎تانك‏‏ ‎‎دشمن‏‏ ‎‎بر‏‏ ‎‎خاكریز‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎حالی‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎خاك‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎گل‏‏ ‎‎از‏‏ ‎‎سر‏‏ ‎‎همدیگر‏‏ ‎‎پاك‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎كردیم‏‏ ‎‎،صدایی‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎یك‏‏ ‎‎لحظه‏‏ ‎‎شنیده‏‏ ‎‎می‏‏ ‎‎شد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎فوری‏‏ ‎‎سرم‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎پایین‏‏ ‎‎آورده‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎یك‏‏ ‎‎گلوله 20درست‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎نیم‏‏ ‎‎متری‏‏ ‎‎بالای‏‏ ‎‎سر‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎خورد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎حالی‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎گیج‏‏ ‎‎شده‏‏ ‎‎بودیم‏‏ ‎‎موج‏‏ ‎‎انفجار‏‏ ‎‎گوش‏‏ ‎‎مرا‏‏ ‎‎بست و‏‏ ‎‎چون‏‏ ‎‎پشت‏‏ ‎‎من‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎خاكریز‏‏ ‎‎چسبیده‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎كمرم‏‏ ‎‎درد‏‏ ‎‎شدیدی‏‏ ‎‎گرفت‏‏. ‎‎این‏‏ ‎‎وضع‏‏ ‎‎ادامه‏‏ ‎‎داشت‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎حالی‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎دشمن‏‏ ‎‎پاتك‏‏ ‎‎سنگینی‏‏ ‎‎كرده‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎ما‏‏ ‎‎جای‏‏ ‎‎خود‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎عوض‏‏ ‎‎كردیم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎بعد‏‏ ‎‎سنگرهای‏‏ ‎‎محكمتری‏‏ ‎‎رسید‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎آنجا‏‏ ‎‎استراحت‏‏ ‎‎كردیم.
‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎در‏‏ ‎‎حالی‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎صدای‏‏ ‎‎انفجار‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎تیر‏‏ ‎‎اندازی‏‏ ‎‎دو‏‏ ‎‎طرف‏‏ ‎‎لحظه‏‏ ‎‎ای‏‏ ‎‎قطع‏‏ ‎‎نمی‏‏ ‎‎شد‏‏.

‎‎نهار‏‏ ‎‎خود‏‏ ‎‎را‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎برنج‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎ماست‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎و داخل‏‏ ‎‎مشمایی‏‏ ‎‎پیچیده‏‏ ‎‎شده‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎،خوردیم .‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎فكر‏‏ ‎‎كار‏‏ ‎‎خودم‏‏ ‎‎بودم‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎مطالب‏‏ ‎‎مورد‏‏ ‎‎نیاز‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎فکرم‏‏ ‎‎آمد‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎هوا‏‏ ‎‎كم‏‏ ‎‎كم‏‏ ‎‎خیلی‏‏ ‎‎سرد‏‏ ‎‎شده‏‏ ‎‎بود‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎من‏‏ ‎‎كه‏‏ ‎‎چیزی‏‏ ‎‎نداشتم‏‏ ‎‎به‏‏ ‎‎شهر‏‏ ‎‎فاو‏‏ ‎‎برگشتم‏‏ ‎‎و در‏‏ ‎‎مسیرم‏‏ ‎‎مقدار‏‏ ‎‎زیادی‏‏ ‎‎پیاده‏‏ ‎‎رفته‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎موانع‏‏ ‎‎و‏‏ ‎‎سنگرهای‏‏ ‎‎دشمن راپشت سرگذاشتم تا سنگر خودمان.



موضوع :
وصیتنامه شهداء ,